Η μαύρη, 10η επέτειος από το μακελειό στο Pulse του Ορλάντο που έγινε σαν σήμερα, το 2016, είναι στοίχειωμα, πόνος, σύμπτωμα μιας ομοφοβικής κανονικότητας.
Την χτυπούσε συστηματικά, της απαγόρευε κάθε επικοινωνία και την κρατούσε απομονωμένη και αιχμάλωτη μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, αναγκάζοντάς την τελικά να δραπετεύσει μέσα στη νύχτα με τη βοήθεια των γονιών της για να σώσει τη ζωή της.
Δέκα χρόνια μετά, η μνήμη των 49 θυμάτων παραμένει ζωντανή. Μια υπενθύμιση της οργής του δολοφόνου και της αιώνιας άρνησης της κοινωνίας να επιτρέψει στο σκοτάδι ενός ασύμβατου ανθρώπου να καταργήσει τη χαρά της ζωής.
Το μακελειό στο Pulse δεν ήταν βέβαια ένα μεμονωμένο περιστατικό, όσο και αν τα media προσπάθησαν να το βαφτίσουν τέτοιο.
Ήταν το σύμπτωμα καιρών που επιτρέπουν στο μίσος να είναι κανονικότητα, στον άλλον να είναι εχθρός, στο διαφορετικό να είναι απειλή -και αυτό είναι που στοιχειώνει περισσότερο από όλα όσο η ορατότητα γίνεται ακόμη κόκκινο πανί.