Πρέπει να ήταν 2013, ενδεχομένως και 2012. Ένα βράδυ στα καλά του καθουμένου, όπως συνήθιζε, η Πάολα Ρεβενιώτη γράφει στο facebook μια ιστορία από τα παλιά: είχε τσιμπήσει λέει κάποτε ένα «τεκνάκι» και αποφάσισαν να πάνε να χαρούν τη νύχτα στα γραφεία του Απελευθερωτικού Κινήματος Ομοφυλοφίλων Ελλάδας. Εκνευρισμένα με την απρέπεια, κάποια στελέχη του ΑΚΟΕ αποφάσισαν εκδικητικά να τους κλειδώσουν μέσα. Κι αυτός που ήρθε με κλειδαρά για να τους απελευθερώσει ήταν ο Κώστας Ταχτσής.
Το αποτέλεσμα είναι ότι για πολλούς ανθρώπους, ακόμα και για τους πιο «προοδευτικούς» και φίλα διακείμενους στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, η Πάολα Ρεβενιώτη έγινε μία από τις λίγες τρανς που ξέραμε. Όχι απλά ξέραμε την υπαρξή της παθητικά δηλαδή, αλλά γνωρίζαμε τον χαρακτήρα, τα κουσούρια, τις ιδέες, την προσωπικότητά της, τις θέσεις της για τα πράγματα, την αισθητική, το λεξιλόγιο και τα ενδιαφέροντά της.
Κοινώς, η Πάολα Ρεβενιώτη φαίνεται να συνεισέφερε στην περιβόητη «ορατότητα» για την οποία γίνεται συζήτηση εδώ και μια δεκαπενταετία όχι διδακτικά, αλλά οργανικά· όχι από πρόθεση, αλλά επειδή αυτός ήταν ο χαρακτήρας, η προσωπικότητα, ο τρόπος της να υπάρχει, μια εσωτερική ορμή χωρίς όρια.
Δεν την ακούσαμε ποτέ να προτάσσει αυτή τη λέξη της μόδας, για την οποία έκανε τόσα πολλά και είπε τόσα λίγα – ενδεχομένως να μην την είπε και ποτέ. Γι’ αυτό της αξίζει ένας αποχαιρετισμός με τον σεβασμό που αρμόζει στους ανθρώπους που πείραξαν την αντίληψή μας με τρόπο που δεν μπορούσαμε ποτέ ξανά να επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση. Χαίρε.