Skip to content
Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο από 1 λεπτό Λεπτά

Πώς είναι να ζεις ως τρανς άτομο στην επαρχία;

Η ζωή στην επαρχία μπορεί να σημαίνει ότι χρειάζεται να κρύψεις ξανά όσα αγωνίστηκες για χρόνια να ζεις ανοιχτά. Όταν είσαι τρανς άτομο, έχεις καρδιολογικά προβλήματα και η σύνταξή σου φτάνει μόνο μέχρι τις 10 του μήνα, η καθημερινότητα γίνεται ένας δύσκολος συνδυασμός οικονομικής επιβίωσης και προσωπικών υποχωρήσεων. Η συγκεκριμένη μαρτυρία περιγράφει μια ζωή μαζί με έναν σύντροφο, σε ένα οικογενειακό εξοχικό, όπου η ανάγκη για εισόδημα συγκρούεται διαρκώς με την ανάγκη για ελευθερία, αξιοπρέπεια και αποδοχή.

Όταν το σπίτι γίνεται και χώρος δουλειάς
Η ενοικίαση δωματίων στο εξοχικό αποτελεί αναγκαία πηγή εισοδήματος. Οι περισσότεροι πελάτες βρίσκονται μέσω διαδικτύου και είναι Έλληνες της μεσαίας τάξης, εκτός της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Ο φόβος ότι μπορεί να χαθούν κρατήσεις οδηγεί το ζευγάρι στην απόκρυψη της σχέσης και της προσωπικής του ζωής. Το σπίτι, λοιπόν, δεν λειτουργεί μόνο ως καταφύγιο. Γίνεται και ένας χώρος όπου πρέπει συνεχώς να ελέγχουν τι λένε, πώς φέρονται και ποια εικόνα παρουσιάζουν στους επισκέπτες.

Η επιστροφή στην ντουλάπα μέσα από μικρές κινήσεις
Η απόκρυψη δεν αφορά μόνο μια μεγάλη συζήτηση που αποφεύγεται. Βρίσκεται στις χαμηλωμένες φωνές στη βεράντα και στην παραλία, στην προσοχή να μη φανούν τα φλερτ και στην ανάγκη να δίνονται οι ίδιες απαντήσεις σε προσωπικές ερωτήσεις. «Έχετε παιδιά;», «Πού είναι η γυναίκα σας;», «Πώς κληρονομήσατε αυτό το σπίτι;». Τέτοιες ερωτήσεις απαιτούν συνεννοημένες ιστορίες. Όταν υπάρχουν πελάτες, δεν καλούν φίλους, δεν πίνουν και δεν κάνουν πάρτι. Η οικονομική ανάγκη περιορίζει ακόμη και την άνεση μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.

Ένα δημόσιο προφίλ που δεν κρύβεται
Παρά τις υποχωρήσεις, υπάρχει ένα όριο: το δημόσιο προφίλ στο Facebook παραμένει ανοιχτό ως προς την ταυτότητα του ατόμου. Δεν δημιουργείται δεύτερο, πιο «επαγγελματικό» προφίλ, ενώ οι πελάτες δεν προστίθενται στους διαδικτυακούς φίλους. Ωστόσο, έχουν ήδη χαθεί πελάτες. Η μαρτυρία αναφέρει επίσης ότι οι λίγοι καλοί πελάτες δεν έρχονται τον Ιούνιο, όταν στο μπαλκόνι κρέμεται η σημαία της υπερηφάνειας. Ένα σύμβολο ορατότητας συνυπάρχει έτσι με την αγωνία για το απαραίτητο εισόδημα.

Το παράπονο για την απουσία αλληλεγγύης
Ένα από τα βαθύτερα παράπονα αφορά την ίδια τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Ύστερα από πολλά χρόνια ακτιβισμού, η εμπειρία που περιγράφεται είναι ότι δεν υπάρχει η αναμενόμενη αναγνώριση ή αλληλεγγύη. Το ζευγάρι εξακολουθεί να βασίζεται οικονομικά κυρίως σε ετεροφυλόφιλους πελάτες. Το βάρος εδώ δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και η απογοήτευση ότι μια μακρόχρονη προσφορά δεν έχει οδηγήσει στην υποστήριξη που θα περίμενε κανείς από τα δικά του άτομα.

Η οικογενειακή ανοχή δεν είναι αποδοχή
Δύσκολες είναι και οι οικογενειακές σχέσεις. Η στάση συγγενών περιγράφεται ως ανοχή απέναντι σε υποτιθέμενες «λάθος επιλογές», ενώ αναφέρεται και η απομάκρυνση της μεγαλύτερης κόρης, που ζει στο εξωτερικό με τη σύντροφό της. Παράλληλα, καταγγέλλεται η αποκάλυψη της ταυτότητας χωρίς συναίνεση σε γείτονες και φιλοξενούμενους φίλους. Η αντίφαση είναι επώδυνη: το ζευγάρι προσπαθεί να προστατεύσει την ιδιωτικότητά του για να επιβιώσει, ενώ συγγενικά πρόσωπα την παραβιάζουν στο όνομα της εικόνας της οικογένειας.

Η φροντίδα που κάνει τη διαφορά
Μέσα σε αυτή τη δύσκολη καθημερινότητα, η εμπειρία από το κοντινό πανεπιστημιακό νοσοκομείο είναι αισθητά διαφορετική. Οι επανειλημμένες νοσηλείες συνοδεύτηκαν, σε γενικές γραμμές, από νοιάξιμο και κατανόηση εκ μέρους των νέων γιατρών και του προσωπικού. Υπήρχε επίσης διάθεση να μάθουν περισσότερα. Η αναφορά αυτή ξεχωρίζει επειδή δείχνει μια επαφή στην οποία η ταυτότητα δεν αντιμετωπίστηκε ως αφορμή απόρριψης, αλλά υπήρξε χώρος για σεβασμό και ουσιαστικό ενδιαφέρον.

Οι γνωριμίες έχουν περισσότερα από ένα εμπόδια
Στο φλερτ και στις γνωριμίες μέσω κοινωνικών δικτύων, οι δυσκολίες δεν περιορίζονται στην τρανς ταυτότητα. Η ηλικία, η φυσική κατάσταση, η αναπηρία, οι οικονομικοί περιορισμοί και οι διαφορετικές δυνατότητες χρήσης της τεχνολογίας προσθέτουν εμπόδια. Η μαρτυρία περιλαμβάνει πληγωτικές απορρίψεις και κακομεταχείριση, αλλά δεν σταματά εκεί. Μέσα από τη συνεχή επικοινωνία και την ενημέρωση γύρω από τις τρανς ταυτότητες και τη σεξουαλικότητα, προκύπτουν κάποιες φορές πολύτιμες φιλίες, πέρα από τα συνηθισμένα πρότυπα και μακριά από την αστική ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα.

Μια ιστορία που αξίζει να συζητηθεί
Γνώριζες αυτές τις πλευρές της ζωής ενός ηλικιωμένου τρανς ατόμου στην επαρχία; Αν το άρθρο σου φάνηκε ενδιαφέρον, μπορείς να το μοιραστείς και να περιηγηθείς στον ιστότοπο για περισσότερα σχετικά κείμενα.

‹